Ταξίδι,ένα παραμύθι γιά περιπλανώμενους αναζητητές τών λησμονημένων Ονείρων.

(Πρός τόν Κόσμο που αγνοείς καί γνωρίζεις Ψυχή, άς ταξιδέψουμε)

Το φως εσβηνε αργα πανω απ τις βουνοκορυφες.Δυο γερακια εκαναν κυκλους  αναμεσα στα εναλασσομενα χρωματα του Ουρανου τις τελευταιες στιγμες της Ημερας.Τα συννεφα,πυρινα κινουνταν προς το βορρα.Εκλεισε τα ματια του για να κλεισει μεσα του ολην αυτην την ομορφια που απλοχερα σπαταλιοταν παραχωρωντας τη θεση της στο σκοταδι..Οταν τα ξανανοιξε αναμεσα στις γκριζες γραμμες του αποβραδου ειδε να στεκει μπρος του ένα κοριτσι στα λευκα ντυμενο.Ενα κοριτσι π’ αντικρυζε για πρωτη φορα κι όμως από καπου του ηταν γνωριμο.Καποιες αχνες κι αδιευκρινιστες μνημες  του ξυπνουσε. Συνέχεια ανάγνωσης «Ταξίδι,ένα παραμύθι γιά περιπλανώμενους αναζητητές τών λησμονημένων Ονείρων.»