Λόγος προτρεπτικός επί φιλοσοφίαν,Κεφ 14.(απόσπασμα)

Πρέπει όμως να πραγματοποιήσουμε την προτροπή στηριζόμενοι επίσης στον βίο των κορυφαίων ανδρων της φιλοσοφίας και ακιλουθώντας τις παρακαταθήκες του Πτθαγόρα.Διότι αυτοί από νέοι κατ’ αρχάς αγνοούν κατά κάποιον τρόπο τον δρόμο για την αγορά,όπως και πού βρίσκεται το δικαστήριο ή το βουλευτήριο ή κάποια άλλη δημόσια συνέλευση της πόλης, και δεν βλέπουν ούτε ακούν νόμους και ψηφίσματα που εκφωνούνται ή έχουν γραφτεί.όσον αφορά τις συγκεντρώσεις, τα δείπνα και τα γλέντια με τις αυλήτριδες, ούτε στον ύπνο τους δεν τους μπαίνει στο μυαλό να συμμετέχουν σε αυτά.Αν κάποιος έχει καλή ή κακή καταγωγή στην πόλη, ή αν κάποιος έχει κάποιο ελάττωμα από τους προγόνους τους, τους άντρες και τις γυναίκες, του διαφεύγει περισσότερο και από την ποσότητα του νερού που περιέχει η θάλασσα, όπως λέει η παροιμία. Και όλα αυτά δεν γνωρίζει καν ότι δεν γνωρίζει. διότι δεν απέχει από αυτά για να έχει καλή φήμη, αλλά στην πραγματικότητα μόνο το σώμα του βρίσκεται και διαμένει στην πόλη, ενώ η σκέψη του, θεωρώντας όλα αυτά ασήμαντα και μηδαμινά και υποτιμώντας τα, »πετά παντού», όπως λέει ο Πίνδαρος, μετρώντας γεωμετρικά »της γης τα έγκατα και τις επιφάνειες», και αστρονομώντας πάνω από τον ουρανό, και ερευνώντας παντού όλη την φύση κάθε όντος στο σύνολό του,χωρίς να κατεβάζει τον εαυτό της σε τίποτα απ΄όσα είναι κοντά της. Έτσι ακριβώς και τον Θαλή, που, ενώ μελετούσε τα άστρα και κοίταζε ψηλά, έπεσε μέσα σε πηγάδι, λέγεται ίτι κάποια πνευματώδης και χαριτωμένη Θρακιώτισσα υπηρέτρια τον κορόιδεψε ότι δείχνει προθυμία να μαθαίνει αυτά που βρίσκονται στον ουρανό, ενώ του διαφεύγουν αυτά που βρίσκονται πίσω του και μπροστά στα πόδια του.Η ίδια κοροιδία ταιριάζει σε όλους όσους περνούν τη ζωή τους ασχολούμενοι με την φιλοσοφία. Διότι στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος αγνοεί τον συνάνθρωπό του και τον γείτονά του, όχι μόνο τι κάνει αλλά σχεδόν κι αν είναι άνθρωπος ή κάποιο άλλο πλάσμα. αντίθετα, ερευνά και πασχίζει να βρει τί τέλος πάντων είναι ο άνθρωπος και τί αρμόζει στην ανθρώπινη φύση να πράττει ή να παθαίνει , διαφορετικό από τις άλλες. Ένας παρόμοιος άνθρωπος λοιπόν, όταν συναναστρέφεται με τον καθένα ιδιωτικά και δημόσια και αναγκαστεί, σ΄ένα δικαστήριοή κάπου αλλού,να μιλήσει για αυτά που βρίσκονται μπροστά στα πόδια του και μπροστά στα μάτια του, προκαλεί το γέλιο όχι μόνο στις Θρακιώτισσες αλλά και στο υπόλοιπο πλήθος, πέφτοντας, εξαιτίας της απειρίας του, σε πηγάδια και σε κάθε αμηχανία, και η αδεξιότητά του είναι φοβερή, δίνοντας την εντύπωση της ανοησίας. Διότι και στις λοιδορίες έχει το χαρακτηριστικό ο ίδιος να μη λοιδορεί κανέναν, γιατί δεν ξέρει κανένα ελάττωμα κανενός, καθώς δεν έχει ασχοληθεί με αυτά. ευρισκόμενος, λοιπόν, σε αμηχανία, φαίνεται γελοίος. Και στους επαίνους και στις καυχησιές των άλλων, επειδή φαίνεται να γελάει όχι προσποιητά αλλά ειληκρινά, δίνει την εντύπωση πως είναι ανόητος. Διότι , όταν εγκωμιάζεται κάποιος τύραννος ή βασιλιάς, πιστεύει ότι ακούει να καλοτυχίζεται κάποιος βοσκός, όπως χοιροβοσκός ή γιδοβοσκός ή γελαδάρης, που άρμεξε πολύ γάλα, και νομίζει ότι οι τύραννοι και οι βασιλεις βόσκουν κι αρμέγουν ζώο πιο δόλιο από εκείνα, και ότι ένας τέτιος άνθρωπος λόγω της ασχολίας του είναι ανάγκη να γίνεται άξεστος κι απαίδευτος εξίσου με τους βοσκούς, κλεισμένος στο τείχος σαν στάνη σε βουνό. Και όταν ο φιλόσοφος ακούσει ότι κάποιος που έχει αποκτήσει δέκα χιλιάδεςή ακόμα περισσότερα στρέμματα , κατέχει ως εκ τούτου πράγματα θαυμαστα ως προς το πλήθος, νομίζει ότι ακούει για πολύ μικρές εκτάσεις, καθώς έχει συνηθίσει να ατενίζει ολόκληρη τη γη. Κι όταν υμνούν τις γενιές, ότι κάποιος ευγενής μπορεί να παραθέσει επτά πλούσιους προγόνους, θεωρεί ότι ο έπαινος προέρχεται από εντελώς μύωπες και κοντόφθαλμους, που εξαιτίας της αμάθειάς τους δεν μπορουν να κοιτάζουν πάντοτε το σύνολο και να αναλογιστούν ότι ο καθένας έχει αναρίθμητες χιλιάδες πλούσιοι και φτωχοί, βασιλιάδες και δούλοι, Έλληνες και βάρβαροι. Και όταν υπερηφανεύονται για έναν κατάλογο εικοσιπέντε προγόνων και ανάγουν την καταγωγή τους στον Ηρακλή, τον γιό του Αμφιτρύωνα, του φαίνονται πράλογα για την ασημαντότητά τους και γελάει, επειδή δεν μπορούν να αναλογιστούν ότι ο εικοστός πέμπτος πρόγονος πριν τον Αμφιτρύωνα ήταν τέτοιος όπως τον έκανε η τύχη, καθώς και ο πεντηκοστός πριν από αυτόν, και να απαλλαγούν από την ματαιοδοξία της ανόητης ψυχής τους. Σε όλες  αυτές τις περιπτώσεις, λοιπόν, ένας τέτοιος άνθρωπος περιγελάται από τους πολλούς, επειδή από τη μιά είναι υπερήφανος, όπως νομίζουν, και από την άλλη αγνοεί όσα είναι μπροστά στα πόδια του και περιέρχεται σε αμηχανία για όλα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s