Πλάτωνος Συμπόσιον (Αποσπάσματα)

»Κυοφορούν λοιπόν,Σωκράτη,είπε,όλοι οι άνθρωποι και στο σώμα και στην ψυχή και ,όταν φτάσουν σε κάποια ηλικία,επιθυμεί η φύση μας να γεννήση.Να γεννήσει,όμως,μέσα στο άσχημο δεν μπορεί,μόνο μέσα στο ωραίο.Γιατί η συνουσία του άνδρα και της γυναίκας είναι τοκετός.Και είναι αυτό θεικό πράγμα,και είναι το αθάνατο στοιχείο που ενυπάρχει στο ζωντανό ον που είναι θνητό,η κύηση και η γέννηση.Αλλά αυτά είναι αδύνατον να γίνουν σε ανάρμοστο περιβάλλον.

και είναι ανάρμοστο το άσχημο (αισχρό) σε κάθε τί θεικό,ενώ το ωραίοαρμόζει σ αυτό.Σαν Μοίρα,λοιπόν,και Ειλείθυια παρευρίσκεται η Καλλονή στη γέννηση.Για τον λόγο αυτό όταν πλησιάζει σε κάτι όμορφο εκείνο που κυοφορεί,γίνεται ευνοικό και από τη χαρά του διαχέεται ,και επέρχεται ο τοκετός και γεννάει.όταν σε κάτιάσχημο(αισχρό),σκυθρωπό και στεναχωρημένο,ζαρώνεικι αποστρέφει το πρόσωπό του,και απομακρύνεται και δεν γεννάει,αλλά κρατώντας μέσα του το κύημα υποφέρει.Απ’ αυτό προέρχεται η μεγάλη λαχτάρα εκείνου που κυοφορεί και υπερχειλίζει για το ωραίο,γιατί απαλλάσσει από πολλούς πόνους εκείνον που το έχει.Ο έρωτας,λοιπόν Σωκράτη,δεν είναι έρωτας για το ωραίο,όπως εσύ νομίζεις.

-Αλλά για ποιό πράγμα;

-Γιά την γέννηση και τον τοκετό μέσα στο ωραίο.

-Ας είναι,απάντησα εγώ.

-Πολύ καλά,λοιπόν,είπε.Γιατί για τη γέννηση;Γιατί είναι κάτι αιώνιο κι αθάνατο για τον θνητό η γέννηση.

Και αναγκάιο από αυτά που συμφωνήσαμε,ότι κι ο πόθος της αθανασίας πρέπει να συνυπάρχει με τον πόθο του καλού,αν έρωτας είναι η επιθυμία να έχεις το καλό παντοτινά δικό σου.Κατ’ ανάγκη,λοιπόν,σύμφωνα με όσα είπαμε,και η αθανασία αποτελει αντικείμενο του έρωτα».

»Πρέπει,λοιπόν είπε,αυτός που βαδίζει σωστά προς αυτό το πράγμα να αρχίζει από τότε που είναι νέος να πλησιάζει τα ωραία σώματα και,πρώτακα,εφόσον τον καθοδηγεί σωστά ο καθοδηγητής,να ερωτεύεται ένα σώμα και να γεννά εκεί ωραίους λόγους,κι έπειτα να κατανοήσει ότι η ομορφιά που βρίσκεται σε οποιοδήποτε σώμα είναι αδερφή της ομορφιάς τού άλλου σώματος.

και,αν πρέπει κανείς να επιζητεί την ομορφιά της μορφής,θα ήταν μεγάλη ανοησία να μην θεωρεί ότι είναι ένα και το αυτό πράγμα η ομορφιά που υπάρχει σε όλα τα σώματα.Όταντο αντιληφθεί αυτό θα γίνει εραστής όλως των ωραίων σωμάτων,και θα χαλαρώσει την προσήλωσή του στό ένα,θεωρώντας την ανάξιά του και μικρής σημασίας.Μετά από αυτά,θα θεωρεί πολυτιμότερη την ομορφιά της ψυχής από του σώματος,έτσι ώστε,αν κάποιος είναι ως προς την ψυχή του αξιόλογος,ακόμα κι αν έχει πολύ μέτρια ομορφιά,θα τού είναι αρκετό αυτό γιά να τον ερωτευτεί και να τον φροντίζει,και να γεννάει και να αναζητεί τέτοια λόγια,που να κάνουν καλύτερους τους νέους.Έτσι θ’ αναγκαστεί να δει και την ομορφιά που υπάρχει στις ασχολίεςκαι στις συνήθειες,και θα αντιληφθεί ότι όλα αυτά είναι συγγενικά μταξύ τους,ώστε θα θεωρήσει την ομορφιά τουσώματος χωρίς ιδιαίτερη σημασία.Μετά από τις ασχολίες θα οδηγηθεί στις γνώσειε,για να δει πάλι την ομορφιά των γνώσεων και,βλέποντας ήδη τη μεγάλη έκτασητου ωραίου,παύει πια,σαν δούλος,ν αγαπάει την ομορφιά ενός νεαρού ή κάποιου ανθρώπουή μιας ασχολίαςκαι μέσα σ αυτή τη δουλεία να είναι μηδαμινός και μικρόλογος.αλλά στραμμένος προς το μεγάλο πέλαγος του ωραίου και κοιτάζοντάς το,πολλούς κι ωραίους και μεγαλοπρεπείς θα γεννήσει λόγους και σκέψεις μέσα στην ανεξάντλητη αγάπη του για τη γνώση,εώς ότου αφού δυναμώσει κι ωριμάσει εκεί,διακρίνει την μία και μόνη γνώση,που είναι η γνώση του ωραίου ,για την οποία θα σού μιλήσω.

Προσπάθησε όμως,είπε,να προσέχεις όσο μπορείς περισσότερο.Όποιος λοιπόν μέχρι εδώ,ως πρός τα ερωτικά έχει διαπαιδαγωγηθεί,βλέποντας σωστά,το ένα μετά το άλλο,τα ωραία,’εχοντας ήδη φτάσει προς το τέλος των ερωτικών,ξαφνικά θα αντικρύσει μια θαυμάσια ως προς την φύση της ομορφιά,εκείνο ακριβώς,Σωκράτη ,για το οποίο υπήρξαν όλοι οι προηγούμενοι κόποι:

πρώτα απ όλα είναι αιώνιο και ούτε γεννιέται ούτε χάνεται,ούτε αυξάνεται,ούτε ελαττώνεται,κι έπειτα δεν είναι από τη μια μεριά ωραίο κι από την άλλη άσχημο(αισχρό),ούτε άλλοτε ωραίο κι άλλοτε όχι,ούτε ωραίο σε σχέση μ αυτό κι άσχημο σε σχέση μ εκείνο,ούτε εδώ ωραίο,εκεί άσχημο,σαν να ήταν για μερικούς ωραίο,για μερικούς άσχημο.Ούτε πάλι θα φανερωθεί το ωραίο σαν πρόσωπο ή χέρια ή κανένα άλλο σωματικό αρακτηριστικό,ούτε σαν λόγος ή σαν γνώση,ούτε σαν να υπάρχει σε κάτι άλλο,όπως σε μια ζωντανή ύπαρξη είτε στη γη είτε στον ουρανό είτε κάπου αλλού,

αλλά σαν κάτιπου υπάρχει μόνο του με τον εαυτό του,με ενιαία μορφή,αιώνιο,και όλα τ άλλα ωραία μετέχουν εκείνου κατά τέτοιον τρόπο,ώστε όταν γεννιούνται τα άλλα και χάνονται,εκείνο ούτε να αυξάνεται ούτε να ελλαττώνεται καθόλου,ούτε να παθαίνει τίποτα.Όταν λοιπόν κάποιος,χάρη στην ορθή αντίληψή του για τον έρωτα των νεαρών,αφήνοντας αυτά εδώ και ανερχόμενος αρχίζει να βλέπει εκείνο το ωραίο,τότε σχεδόν αγγίζει το τέλος.Γιατί αυτή είναι η οδός προς τα ερωτικά,είτε βαδίζεις μόνος σου είτε οδηγείσαι από άλλον,

το να αρχίζεις από αυτά εδώ τα ωραία αποβλέποντας σ εκείνο το ωραίο και να ανέρχεσαι διαρκώς,σα να χρησιμοποιείς σκαλοπάτια,από το ένα στα δύο κι από τα δύο σε όλα τα ωραία σώματα,κι από τα ωραία σώματα στις ωραίες ασχολίες,από τις ασχολίες στην απόκτηση ωραών γνώσεων,έως ότου από τις γνώσεις φτάσεις σ εκείνην τη γνώση,η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από τη γνώση αυτήςτης ίδιας της ομορφιάς,και γνωρίσεις τελειώνοντας αυτό που είναι η ίδια η ομορφιά.(καλόν)»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s